21/8/2007 - DİZ ÇÖKEN SEMENDER

Che ölü olarak ele geçirildiği Bolivya'da, bir hastanenin çamaşırhanesinde

   Karaltılar gördüğünü söyledi. Şeffaf retinasının önünde hareketli karaltılar. Uzun, acıtıcı bir iğneyi hakkettiğini hareketlerine yansıtırcasına yaklaşan bir zenci hemşirenin önünde diz çöküp ağlamaya başladı. Korku, tedirginlik, yalnızlık birleşip titremeye dönüştü. Karaltılar tekrar görünür olmuştu. ''İğneyi yiyene kadar da gitmediler'' demiş, eli pek hafif hemşireye.

   Uyandığında yanında olmayacağım diye bir not iliştirmiş alnına hastamızın sevimli hemşire. Bunun bir açıklaması olmalı. Karaltılar yine çıkacak mı? Artık alıştı ve görmeden duramaz ve istiyor da. Stockholm Sendromu mu yoksa bu, hemşireye karşı hissettikleri? (bu sendroma adını veren olay 1973 yılında stockholm'deki başarısız bir soygun girişimi sonucu ortaya cıkmıştır. kreditbanken isimli bir bankayı soymaya kalkan soyguncular kuşatılınca bankada bulunan 4 kişiyi rehin almışlar ve altı gün boyunca direnmişlerdir. altı günü sonunda polis operasyonu sırasında rehineler kurtarılmaya aktif olarak direnmişlerdir. daha sonra ise soyguncular aleyhine tanıklık etmeyede yanaşmamışlardır hatta para toplayıp savunmalarına yardımcı olmuşlardır. bu olaydan sonra psikolojide benzer rehine-rehinci olaylarındaki yakınlaşmaları tanımlamak için kulanılan bir deyim haline gelmiştir.)

   ''Sevmek Zamanı'' diye haykırarak içeri girince elinde sevimli iğneyle, hastamızın yüzünde güller açtı yine. Birbirlerine sarıldılar. Bu esnada arkaya doladığı elindeki iğneyi acımadan sapladı adamımıza kahrolası hemşire. ''Aslında gördüğüm bütün karaltılar senden ibaret'' diye fısıldayabildi sadece adamımız, kendinden geçmeden önce.

   Bir gün sonra yine aynı saat ve dakikalarda, aynı güzel görüntüsü ve iğnesiyle kapıda göründüğünde hemşiremiz, aynı yalancı samimiğiyle yaklaştığında adamımıza, olağandışı birşey oluverdi: Adamımız tombul ve güzel hemşiremizin elinden iğneyi kaptığı gibi hemşirenin öbürüne göre daha güzel olan sol gözüne saplayıverdi, köküne kadar ve zerk etti sevimli sıvıyı aynı kararlılıkla ve fısıldadı tüm sevecenliğiyle: ''Biz biriz artık. Birbirini seven iki ruh, iki beden, aynı şeyleri yaşamalı ve tatmalı bütünleşmek adına. Sen önce benim hissettiklerimi hisset, sonra ben de senin hissettiklerini taklit etmeye çalışırım. Taklit, güzelim.''

**********************************************************************************

Beklemek. İnsanlığın türlü saçmalıklar için sıraya girmesi, dizilmesi, kuyruklar. Ayakları yere basmayan bir tür dünyevi çilecilik, bir hiç uğruna eziyet. Ve sıra sana geldiğinde bir ferahlama hissi. Yalancı ve yakıcı bir his, kendisini hissettirmeyen.

Uzun, lacivert bir asfalt düşlüyorum. Bir otobüsün koltuğunda uyuklayan 'eski ben'i bana getiriyor düşlediğim yoldan. Yazın son akşamüstleri, bir bozkır tepeye uzanmış, ışıkları yeni yeni yanmaya başlayan derme çatma evleri seyrediyorum. Küçük bir kız çocuğu yemeğini yeni yemiş, elinde bir bardak çay ile bana doğru geliyor. Ağlamaya başlıyorum. Hıçkıra hıçkıra.

Bütün okunmuş cümlelerim, belleklerin çorak zeminine düşmüş çürümüş yapraklar gibi yatmakta. Bir tazelenme hissi ve tekrar yeşillenmeleri adına belleklerin çorak zeminlerinin ve üstündekilerin, tekrar üstünden geçiyorum cümlelerimin.

hayret dolu bakışlarla izlediğim, nuri bilge ceylan a bir kez daha hayran kalmama sebebiyet vermiş şaheser kısa film. sudaki ölü kuş ile hiçliğin, kaplumbağanın hareketleriyle güvensizliğin, tarladaki buğdayla yalnızlığın izlerini aktarmıştır bize.

"Koza, teknik ve estetik birikimime rağmen film yapmaya bir türlü başlayamadığım ve sürekli ertelediğim için korkak ve mıymıntı olmakla suçladığım kendime ettiğim işkenceleri sona erdirmek için giriştiğim umutsuz bir denemeden başka bir şey değildi. Kendimi fırlatır gibi başladım o filmi çekmeye. Bitirdiğimde de neye benzediği konusunda gerçekten bir fikrim yoktu. Ama yine de Koza’yı çekmek, kendi yapıma uygun üretim koşullarını yaratmamı sağlayacak bütün ipuçlarını verdi bana."  nbc

http://www.nbcfilm.com/koza/press_sinefil.php

Söyleyecek daha çok şey vardı. Çok daha şey söylenebilirdi. ''Çok daha şey'' tümcesini, belleğimizin dışına kadar sızmış ''dil'e özgü olan'' kavramından soyutlayabilirsek, tuhaf, bambaşka anlamlara ulaşabiliriz. Her kelime, her tümce, hatta koparılabilirse her hece, köklerinden koparıldığında bambaşka şekillere ve anlamlara bürünür. Sanatın her dalında uygulanabilecek sıradışı bir eylemdir bu. Bedeninden koparılmış bir kelleyi gördüğümüzde dehşete düşmemizin sebebi de budur. Alışık olmadığımız durumlar, şaşırtmacalar, monotonlaşmış, bilindik bilinç oyunlarını tersyüz ettiği anda ufkumuz genişler, hatta biraz daha zorlarsak patlayabilir bile. Ama bu kadar ileri gitmenizi tavsiye etmem. Bir kasabın butu parçalarken ki hırsı ve ustalığıyla parça parça etmekten bahsediyorum bütün bütünselleri. Ve sonra tatlı bir ıslık eşliğinde parçaları farklı şekillerde birleştirme eyleminden...

Bunalıma girmek, çıkmak. Depresyon, üzüntü, acı, mutluluk, huzur, neşe, keder vs. Bütün bu insana özgü küçük titreşimler, resme uzaktan bakıldığında pek de bir anlam ve önem ifade etmiyor. Belki resmin koyu renk skalasını genişletiyor ama önce onarılması gereken yırtık ve silik yerler var. Yani işgal edilmiş topraklarında işkence, açlık, ölüm korkusu çeken insanların dramı var. Önce bu durumu düzeltelim, sonra resmi istediğimiz kadar koyulaştırıp kendimizden geçebiliriz.

''Sigara Öldürür.'' Hayatını bir yaralı kuş gibi toplumun avuçlarına bırakırsın. Uçmayı düşlerken bir sigara yakarsın. Dumanı çektikçe ağırlaşırsın ve hiç uçamazsın. Ama çektiğin her nefes, senin hayalini hep diri tutar. Aslında uçmak/sağlıklı bir hayat istemezsin, hayalini kurmak bir sülietin bencilliğiyle salınır durur, havadaki dumana karışarak.

İnsan bazen bile isteye kendiyle çelişir. Çıkmaz yolda olduğunu bildiği halde, yine de yürümek ister. Acıyla, ayıyla boğuşur gibi boğuşur, yenilmekten zevk alır. Zamanla güçlenir, acının şerbeti dayanıklılığını arttırır. Duvara çarpana kadar gitmek ister. Bu, vasat ahlak anlayışının hazmedemeyeceği, sıradışı bir eylemdir. Beyin kıvrımlarının farklılığından doğar bu tuhaf dürtüler. Bknz: ''Kader''den Bekir..

Ne Dinliyoruz : Acizbirkulumben'den ''Rüyalarda'' 

http://acizkulumben.blogcu.com/

2007-08-23 17:51:55 - :)

2007-08-22 15:04:32 - yazan: tombul adam

2007-08-21 23:01:12 - *